Bana Seni Sordular

Konu 'Sizin Şiiriniz' bölümünde CimbomUa_05 tarafından paylaşıldı.

  1. CimbomUa_05

    CimbomUa_05 Üye

    Katılım:
    21 Ekim 2013
    Mesajlar:
    3
    Beğenileri:
    1
    Ödül Puanları:
    0

    Aslında lafa nasıl başlasam bilemedim.
    Çünkü bana seni anlatmamı söylediler.
    "Yapamam" deyince
    "Neden" diye sordular.
    "Anlatamam ki" dedim.
    En iyisi senin bana öğrettiklerindi belki de.
    Ben sen yokken nefes dahi alamaz, yaşamayı, gülmeyi bilmeyen
    Bir et parçasından oluşmuş yığından ibarettim.
    Hayatıma geldin ya sen, seninle nefes alır oldum.
    Öylesine işledin ki içime.
    Aldığım nefesim oldun.
    Ben gülemezken şimdi her gün her saat beni güldüren kişim oldun.

    Hele şu bana bakan gözlerin yok mu?
    En çokta buydu beni benden alan.
    Şimdi senin yüzünden tutsak olmuştum, bağlanmıştım o gözlere.
    Ellerin benimkileri kafesleyen bir kelepçe,
    Dizlerin benimkilere bağlanmış bir kızgın ip ve
    Dudaklarını dudaklarıma bağlayan bir mühürdü.

    Bana yaşamayı öğreten sen, mutlu olmayı, sevmeyi, sevilmeyi, gülümsemeyi ve
    Deli gibi aşık olmayı öğreten sen.
    İşte bana öğrettiklerindi bunlar.
    Fakat şimdi sen neredesin sevgilim?
    İçimde büyük bir boşluk var.
    Gözlerin, ellerin, dizlerin, dudakların yok artık...

    Gözlerim yattığın yerde.
    Ellerim sana uzanırken onlara engel olan kara toprakta.
    Dizlerim darmaduman, yırtık pırtık.
    Dudaklarım ise artık onlar ıslak.
    Gözlerimden akan yaşlarla dolu.
    -Eda
    Moderatör Seher bunu beğendi.

Sayfayı Paylaş