` Kahraman Tazeoğlu Şiirleri & Sözleri ~

Konu 'Alıntı Şiirler' bölümünde Rüzgar tarafından paylaşıldı.

  1. Rüzgar

    Rüzgar Moderatör Yönetici Moderatör

    Katılım:
    31 Ekim 2008
    Mesajlar:
    2.028
    Beğenileri:
    875
    Ödül Puanları:
    113

    Aklım Karakış ~


    ben seni yaralarından tanıdım
    ecelime son kurşundun deli davalım
    n'olur bulutsuzluğuma darılma
    dudağında bizi gül
    kıyametime adım kala
    beni senden alma

    aklım kara kış
    ellerim seni üşüyor
    bugün günlerden soğuk

    ben aysız gecelerde
    çocukluğuma mektup yazardım
    ah çocukluğum kağıt gemilerim
    düşlerim dudaklanıyor

    sesin kokuma gizli
    yıldızları sönük gecelerde
    dilime yağmursun

    gözlerini uyuyorum her gece
    bu kent içimin bahçesi
    gemilerim çözülüyor yüreğine
    ellerinle okşuyorsun
    bilmiyorsun
    kendi bakışlı kız
    ömrümün kırçıl masalısın
    uçurumlar vaadetme bana
    yaralısın...
    Moderatör Sümeyye bunu beğendi.
  2. Rüzgar

    Rüzgar Moderatör Yönetici Moderatör

    Katılım:
    31 Ekim 2008
    Mesajlar:
    2.028
    Beğenileri:
    875
    Ödül Puanları:
    113
    Araz


    " Yalnızım çünkü sen varsın

    " gel desen gelirdim
    gittiğin uzakta bendim
    dağ gibi bir ihanetten düştüm
    bu kendime son gelişim

    ölümbaz öpüşler kusuyorum ceplerime
    kendimi suçüstü yakalıyorum
    ve kentsizliğimin isimsizliğini
    Araz'a uyak düşüyorum
    gözlerime senden düşler sürüyorum
    ıslak bileklerim kan bayra.mına yatıyor
    bana en büyük tehdit yine ben oluyorum
    sonra bir durağa yaslanıyorum
    sonra bir kente
    ve sen gidiyorsun
    ben kanıyorum
    diyorlar ki " kendini dinleme hiçbir şey söylemiyorsun
    oysa " geldesen gelirdim biliyorsun

    yorgun Haliç'e biraz inat
    biraz ihanet bırakıyorum
    ellerinden bir tedirginliği bir tehdidi avuçluyorum
    aklıma düşüyorsun
    düşüyorum
    düşünce
    üşüyorum
    azgın hüzünlerle körlüğüme göçüyorum
    ayrılığın saati kaç geçiyor bilmiyorum
    yalanlarımla bir hiçlikteyim
    beni içinden kaç!

    bu kentte her yağmur kendini ağlar
    aklıma düşsen yalnızlık oluyorum
    ağzımdaki uykudan öpmüyorsun nicedir
    nerde, kimi üşüyorsun?
    artık kendini yakan bir ateşim
    kendimize birbirimizden düşler yapamıyoruz
    şimdi boş duraklarda yaslanıyorum
    boş kentlere
    oysa " geldesen gelecektim

    gündüşlerime dönüşlerimde
    bakışın içiyor beni gözlerimden
    gövdemi düşürüyorum güz yavrusu duraklara
    uzaklığına uzanıyorum
    sevdiğin sonbahar geçiyor üstümden
    ama artık hiçbir göğü içmiyorsun dudaklarımdan
    yıkılıyorum şarkılara
    " kimseler biliyor
    yalnızlık dostumdu
    şimdi korkum oluyor
    oysa " geldesen gelecektim

    artık her şey kımıltısız bir geceye dönüşüyor
    güzartığı saçlarımda oynaşan sensizlik
    gözkarana yenik düşüyor en korkak yanlarımdan
    kendimi yitirdikçe sana gidiyorum
    göbek çukurumda sobelere karanlık uyutuyorum
    düş satıcısı, ispiyoncu bir ihtiyarın insafına kalıyorum
    uysal yalnızlıklar satın alıyorum
    gülüşümle ödeyerek
    ve içimde yalancı bir katil taşıyorum
    yeni utançlar biriktiriyorum eski günahlarıma
    cüzzamlı ruhlar cehennemine gidiyorum ben
    kirli sözlerimi temize çekme
    oysa " gel" desen gelecektim

    gözlerim ihanete ihbar taşıyor
    kuşkulu bir cinayete fısıldıyor kaşlarına
    sözü namluna sürmelisin şimdi
    en yaralı yanımdan vurmalısın beni
    çünkü uçmak düşmeyi göze almaktır

    avlunda bıraktığım az kullanılmış intiharları deniyorum
    ne vakit nikotinli ellerinden yola çıksam
    susuşuna kan döküyor gözlerim
    sen gözüne çiğ kaçtı sanıyorsun
    oysa bilmelisin Araz'ım
    kimsenin içi görünmez
    ve hiç bulamadıklarını
    asla yitiremezsin
    bak şimdi aramızda sessiz kalıyor
    söylenecek bütün sözler

    her sabah akşam oluyorsun
    alnından ellerine damlıyorsun
    yüzündeki yağmurla iniyorsun kent'e
    içine dert oluyorsun kentin
    dışına yağmur
    yüreğinde dağılıyor kristal şehirler
    duvarların kan öksürüyor
    ve sen
    başkalarının gözlerini
    yüzümde aramamayı öğreniyorsun
    beni bir durağa yaslıyorsun
    beni bir kent'e
    gidiyorsun
    oysa " geldesen gelecektim

    susmak en inatçısı olmaktır yalnızlığın
    en susmakta neydi öyle
    sen en dinlerken
    biliyorum Araz'ım
    insan kendini bulmamalı, hep aramalı
    gittiğin yerden başlıyorum öyleyse
    gece cinnetlerimi de alıp yanıma
    denize bakmayı bilmeyenler
    bir gün mutlaka boğulur
    işte bundandır gözlerinden kaçışlarım

    siz hiç yar saçının bir telinden kendinize gurbet yaptınız mı?

    ben şimdi gurbetim
    içimde taşıyorum
    heba olsa da senlerce yılım
    oysa " geldesen gelecektim

    ömrümden düşürdüğüm sol anahtarlarına takılıyorum hep
    ve hayat yüklü kamyonlar geçiyor üstümden
    şairler ölüdür derler (inanmıyorum) !
    en karanlık ceketimi giyiyordum
    ışığa kördüm çünkü
    şimdi ise güneşe ilerliyorum
    dirilmek için

    kimliği paslanıyor eski bir anarşistin
    gecenin kör gözünden utanıyorum
    hadi bana en militan kelimelerle saldır
    batır içime cümlelerini
    beyhude bir dehşet bırak bana
    hakediyorum

    gizlilikten ölmek üzere olan bir akrep sızıyor içime
    can kaybından ölüyorum
    cenazemde namaz kılacağım
    zan altındayım
    yalanıma inanıyorum

    yorgun söylentiler kanıyor solgun yaralarımdan
    kırılır mı bilmem hüznümde taşıdığım kin
    kinim kendime
    susuşum sana
    küsüşüm tüm dünyaya
    üstü kalsın ihanetimin
    " geldesen gelecektim
    yine bir tren geçiyor içimden
    sen kesiliyorum gülüşümün karşılığı
    saçların bir rüzgarın öyküsünü taşıyor
    görmüyorum, söylemiyorsun, kırılıyorum
    hiçliğimin etleri yolunuyor şizofrenik bir gecede
    sana bir öykü çıkarıyorum ağzımdan
    süsle beni ey aşk!
    geçtiğin yerleri öpüyorum

    yarısı yanık bir aşkın küllerini taşıyorum
    dişlerindeki nikotin tadı terkimde
    sirenler ve ateş hatları içip
    sesini peydahlıyorum kendimden ve kentimden
    ıslak ceplerimi buluyorum el yordamıyla
    ve bir asansör kapısı önünde
    aslında yüzüme tükürüyorsun da ihanetimi
    ben habersiz gülümsüyorum
    yasadışıyım
    tutukla beni gözlerimden

    kalemim bitti, yitirdi şiirini şuur
    öldü kanımdaki mürekkep balığı
    solumdaki sis'e intihar etti intiharlar
    bir aşkı kaça katlayabilirdi ki ezik bir yürek
    yaşamak için geç bir zaman
    ölmek için ise erken

    çok davullu bir senfoni sürçüyor
    dikiş tutmaz ayrılığımda
    kirpiğinden yapılma bir darağacına
    geceyi asıyorum
    yoksun
    bu yağmurlar ıslatmıyor beni
    bir durağa yaslanıyorum sensiz
    gidişinin en sessiz harfinden yırtılıyorum
    " geldesen gelecektim oysa

    kulaklarımdan bordo denizler dökülüyor
    şimdi herkes biraz sen, biraz acı
    göğsümde bir vagon
    gizli sözler batıyor
    fırtınalar çıkıyor üstüme

    şakağımda
    intihar acemisi bir şairin
    delilik provaları
    arkandan uluyan kapılardan
    söküyorum kokunu
    yokluğunu kokluyorum
    yokluğunu yokluyorum

    çöz gözlerimi senden hadi!
    ücranda yak bakışımı
    gözlerine bekçi sevdam
    dünden ve senden kalmayım
    içine her düşen
    kendi keşfi sanıyor seni
    oysa sen
    melekleri bile kıskandıracak kadar kendinsin
    ve kendini acıtmak istiyorsun
    ama güller kendine batamaz
    bilmiyor musun?
    'gel' mi diyorsun?

    herkes kendi gördüğüne bakar
    peki hayatın rüzgarında kime yelkeniz?
    kıpırdamadan duramayız bir aşk boyu
    hadi! en kanadığımız yerden susalım
    'gel' desen gelirdim
    'git' dedin ve gittin

    Aşka...
    Rüzgara...
    Ayrılığa...
    Zamana...
    ...
    Moderatör Sümeyye ve ~Dryad bunu beğendi.
  3. Rüzgar

    Rüzgar Moderatör Yönetici Moderatör

    Katılım:
    31 Ekim 2008
    Mesajlar:
    2.028
    Beğenileri:
    875
    Ödül Puanları:
    113
    Ayrılık Gelmeden Git Sen


    kimsesiz bir gökyüzüne
    lâl bir dilin tüm sesiyle haykırması kadar sağır,
    karanlık sularda,bir âmânın gözlerini araması kadar kör;
    yani anlamsızlığa yeni anlamlar yükler gibi
    yalnızca yalnızlığa anlatıyorum kendimi...
    çıkmaza düşmüş şiirlerin koynunda
    bir uzun yol oluyor kalemden süzülen her harf
    her hece aklımın kabristanlarında yankılanan
    sahipsiz bir ölüm çığlığı,
    masumiyeti sesimde eskiyen...
    ve dudaklarımın ucunda bitmek bilmeyen acılı tiryakilikler
    ve sonrasızlığın deminde keder dökülüyor kağıtlara
    hâsılı aşk; ölü doğmuş bir çocuk şimdi
    yüreğimin sevda çukurlarında...
    hadi yâr kendini al gecelerimden
    al ve git!
    zaten bir uzak düştü benimki;
    ertelenmiş zamanlarda resmedilirken mavinin imkansızlığı,
    şiirler nice sevdaya küs bakış hüküm giymişken,
    ezbersiz acılar eşliğinde gözlerinde tükenmek
    ve ölebilmek kirpiklerinin iz düşümünde
    hani meçhul bir izbede seninle el ele...!
    oysa mutluluğu çoktan rehin bıraktım ben
    bilmem hangi şehrin emanetçisinde
    ve senden habersiz,
    adından acılar türetiyorum şimdilerde...
    dilimin ucuna geliyorsun bir zaman
    yaşamak soruyorsun!
    yaşamak; kör bir sancıdır sol yanımda,
    dönüşsüz bir türkünün kambur sesinde yitip giden...!
    ve dinledikçe kendimi,
    kâbus olup büyür geceler karanlığın uğultulu yollarında...
    ben kaçmak isterken her şeyden
    gözlerin adına kendime sefer üstüne sefer eylerim.
    sana çok benzeyen bir şehir olur geçtiğim her yer
    her yer öylece uzar gider içinde gözlerimin
    ve bizden çok uzakta
    mevsim çömezi bir haziran
    sonbahara uyanır şehr-i İstanbul,
    gözlerinde bir mavi yangın
    ve saçlarından dökülür martılar
    Üsküdar'da p.asaklı bir deniz kızının
    sâhi martılar diyordu bir şair:
    “martılar ki sokak çocuklarıdır denizin”
    yani öylesi kimsesiz ve unutulmuş
    yani morarmış kanatlarında münzevi bir hayat taşıyan
    sonrası geç kalmış yaşanmışlıklarda
    bulutsuzluğa prangalı bir çift yağmur damlası,
    yağmasın diye kulelerde saklanan..!

    işte böyle “can” dediğim:
    yetim çocuklar hüznünde
    kâhır yüklü gölgeme
    çokça sahiplik etmişken bedenim,
    yorgunluğun kıyısında
    hüzün olup işlenmişim ömür gergefine...
    çapulcu dillerin nazarında
    sevdaya zûl libaslar giyinen,
    uğursuzluk alâmeti koca bir hiç'miş adım...
    ötesi yok!
    gurbet yokuşu ağlamalar pazarında
    iki damla gözyaşıymış bedelim
    ve soyunup benliğimden
    elem üstüne elem giyinmiş
    sana pervane yüreğim
    gözlerimde gözlerini ateş bilip yanmışım öylece
    hiç ses etmemişim
    meğer ne çok kedermiş
    gözlerinin içinde tutuklu kalmak..!
    lâkin sevmişim işte
    her şeyden ve herkesten öte
    sadece sevmişim seni...
    ama sen kendini sök düşlerimden
    sök ve git şimdi!
    yolların koynunda
    başımı yaslayıp ölümün yamacına
    bunca acıyla yoldaş olmuşken ben
    sen kaç benim kalabalığımdan
    ve bir intiharın şafağında
    sesini sil şiirlerimden
    olmasın dönüşü gittiğin yolun
    kalemi kırılmış gelişlerin hükmünde
    sonsuz bir gidişle
    unutmalara aç yüreğini,
    yüreğini toparla yüreğimden
    cellat bayramı asılışlarda
    nasırlı urganlar kuşanmış şiirlerde seyreyle yüzümü
    ve zamana not düşsün akreple yelkovan
    yüzün kalbimin ortasında
    yalnızlık yazgısı yemin olsun
    ki belki arınıp mezar kalabalıklardan
    ben yine ben olurum...!
    yağmurlu bir gökyüzü akşamı
    hani olur ya!
    düş yorgunu bir martı gelir de hatırlatırsa beni
    “ziyan ömürler kucağında
    kendine has ölümler büyüten
    bir deli çocuktu” dersin...
    hadi git şimdi
    git ki gözlerine “ayrılık” değmesin...
    Moderatör Sümeyye bunu beğendi.
  4. Rüzgar

    Rüzgar Moderatör Yönetici Moderatör

    Katılım:
    31 Ekim 2008
    Mesajlar:
    2.028
    Beğenileri:
    875
    Ödül Puanları:
    113
    Bu Sonu Önce Ben Yazdım

    Kimselerin başını bile bilmediği o günlerde
    ayrılık sevgiyi hissettiğim ilk anda korkum oldu
    seni bulup bulup yitirdim düşlerimde
    sonra yeniden buldum yeniden yitirdim
    bende kalacağın bir yarın kurgulayamadım
    sevgiyi ve korkuyu birlikte yaşadım
    bu yüzden bir daha göremeyecekmişim gibi uzun ve derindi bakışlarım
    her yeni buluşma ilki kadar heyecanlıydı ve sensizlik hep seninleydi...

    bu sonu önce ben yazdım
    kimselerin başını bile bilmediği o günlerde
    bilseydin ayrılığa yazgılanmış bir sevgiye açar mıydın yüreğini
    takvimden günleri birer ikişer çalmama
    aylara yıllara yerleşmeme izin verir miydin
    görüyor musun farkında olmadan ne çok şey paylaşmışız seninle

    bu sonu önce ben yazdım
    kimselerin başını bile bilmediği o günlerde
    hayallerin ardından serüvenlere sürüklendik seninle
    hiç görmediğimiz ülkelerde hayatlar kurar evler döşerdik
    kısa vadeler seçerdik hayatlarımızı yenilemeye
    o gün gelmezdi bir türlü
    vade dolmazdı
    birileri çıkar yolumuzu değiştirirdi
    yeni hayaller armağan ederdi bize
    çocuk olur kanardık
    sonuna kadar gidilecek yollar yerine böyle kopuk maceralara tutkunduk
    seviyorduk
    bir yaz gecesi dolunaydı
    bana bakmıştın.
    bende korkularımı yenmiştim
    bizden başka inanacak kimsem kalmamıştı
    yorgunduk kazanmak zorundaydık üstelik
    adımlarımıza güç verecek sağlam zeminlerden yoksunduk
    içimiz bir kararsa bir daha güneşi göremezdik
    birbirimize güvendik, bize aşılmayacak dağ taş kalmadı sandık
    en güzel günlerimizdi o günler

    bu sonu önce ben yazdım
    kimselerin başını bile bilmediği o günlerde
    sonra her şey değişiverdi
    umutlarımızı yitirdik
    kendi ayak izlerimizden yürüdükçe birbirimize
    dostluğun vermiş olduğu lezzeti üretmekten bıkkın
    kışkırtıcı huysuzluklardan medet umduk
    ayrı dünyaları özledik
    kendi peşimizden koştuk başkaları diye
    şimdi şarkılar söylediğimiz birbirimizin gözlerinde eriyip gittiğimiz puslu gecelerin kokusu burnumda tütüyor
    beni beni böyle bir gecede öldürmeliydin
    bir cennetten bir cennete geçmeliydim
    itirazım olmazdı
    sürgünleri bana vermemeliydin.
    Beni beni böyle bir gecede öldürmeliydin
    ayrılık çığlıkları kanımı dondururken
    gemilerimi yakacak çılgınlıklarımı gemleyip
    kendime ve sana en mutlu bölünmeleri vaat etmiştim
    benden armağan olacak bütün bensizlikleri reddettin
    ve ben hiç bilmediğim dokunuşlarınla yüreğimden izlerini kazıdım
    bu sonu önce ben yazdım. .

    Moderatör Sümeyye bunu beğendi.
  5. Rüzgar

    Rüzgar Moderatör Yönetici Moderatör

    Katılım:
    31 Ekim 2008
    Mesajlar:
    2.028
    Beğenileri:
    875
    Ödül Puanları:
    113
    Düşkavuran


    Gittiğine inansam dönmeni beklerdim
    Köhne gemiler geçiyor içimden
    Hangi sokağa dalsam hangi kapıyı açsam
    Ardında sen

    Hep sesine bir kulaç kala boğuluyorum
    Bilmem
    Sen mi erken demir alıyorsun
    Ben mi geç kalıyorum

    Ellerimi bıraktığın yerden
    Çığlar yuvarlanıyor ta şurama
    Her gece fırlatıp denizlere
    Yitirilmiş tebessumleri
    bir cigarayla parmak uçlarımı öldürüyorum
    çürümüş rüyalardan arta kalan mirasınla
    yolcusuzu yollara döndüm
    alnımdaki girdaplar şimdi kan tarlası

    fırtınalar kopuyor demişsin
    yüreğinin en rüzgarsız yerlerinde
    oysa ben
    bin mevsim sana fırtınalandım
    sen bilmedin
    gittiğine inansam dönmeni beklerdim. .

    Moderatör Sümeyye bunu beğendi.
  6. Rüzgar

    Rüzgar Moderatör Yönetici Moderatör

    Katılım:
    31 Ekim 2008
    Mesajlar:
    2.028
    Beğenileri:
    875
    Ödül Puanları:
    113
    En Fazla İçimde Ölürsün



    En fazla içimde ölürsün
    Cesedini sürüklerim gittiğim her yere
    Kızıl sonbaharım
    Hangi aşk kendi fırtınasına dayanabildi

    Ellerimde çoğul bir gölge kuşu
    Adının arkasına basmadan yürüdüm
    Alnımda birikti çizikler
    Adımdan çıkardım aklımı
    Aklımsız kaldım
    Neylersin
    İnsanız
    Ne yapsak eksiğiz işte
    Ölüme ayarlı saatiz


    En fazla içimde ölürsün
    Sorarım
    Şiir papirüslerinin hangi köşesine karaladın beni?
    Hangi hare'mden yakaladın da çiğnemeden yuttun gözlerimi?
    Kekeme repliklerin ezber bozduran kuşu
    Hangi rüzgârlara sattın da saçlarını
    Devrik cümlelerimin öznesi oldun?

    İçindeki kötü senaryoların kahramanı olmak istemezdim
    Dağıldı bak derlenip toplanmış dağılmalarım


    En fazla içimde ölürsün
    Nasılsa yokluk rehin bırakılıyor kalana
    Kalan gidene denk neyi varsa susuyor.
    Ve susmak inceltiyor her yarayı
    Ve susmak bakmak oluyor
    Gitmediğin her yere

    Kim tutuklanmış yalnızlıktan
    Gizin içine gizlenen kim
    Söyle beni nerene sakladın
    Ki şimdi bu kadar sokaktayım

    En fazla içimde ölürsün
    Karla karışık yağarsın yara Bereme
    Karma karışık kalırsın cinnet şeridinde
    Kaldırımların kaldıramadığı her neyse işte
    Bulamadığın her ne varsa büyük yıkımların izinde
    Sana borcum olsun
    Hiç yazılmayacak bir şiirin içinde

    En fazla içimde ölürsün
    Yanağında yanar avucum
    Avucumda imlası bozuk bir şiir kalır
    Gözlerinin namlusu döner, yakar kirpiklerimi
    Kulağımda bir tepenin rüzgârı uğuldar
    Gırtlağıma kadar aşka batarım
    Yeteri yok. Eksiği fazla.

    Neyin kaldı eksilenlerden arta
    İçeri doğru kapanan bir kapıydın
    Saçlarından geçtim önce
    Ve kendimden öylece
    Neyim yoksa var bildim
    Eğildim
    Eksildim
    Eridim
    Bir seni bitirmedim

    Hangi rüzgarlara sattın da saçlarını
    Uğultusuna tutunamadın

    Ömürden nefes çalarak ne kadar yaşarsa insan
    Öyle yaşadım gözlerini
    Tenimde itiş kakış
    Cebimde depremlerin
    Esrarlı gece ayinleri
    Volkanik şiirler
    Usul usul giymedim mi sözlerini
    Yalnızlığın tiradını kapamadım mı her sefer
    Sensizlik seni anlattı en çok
    Vazgeçmeler vazgeçmekten vazgeçti
    Söyle saçlarında öldüğüm
    Bir geri gidiş kaç günde gelirdi?

    En fazla içimde ölürsün
    Cesedini sürüklerim gittiğim her yere
    Tenimin yırtıldığı yerden mi girdin içeri
    Açar gibi yaparak açık bir kapıyı
    Beni ikiye böldün
    Hadi içimi kendine aldın da
    Beni nerde bıraktın
    Hangisini seçerdin benim için
    Ve hangisinden vazgeçerdin kendin için

    Ben yarama çoktan sen bastım
    Yaşım kadar gencim
    Adın çabuk diye geçti
    Ardında aç köpekleri bırakarak
    Ezberimden geçtim.
    Hızla biten aşk şarkılarından geçtim
    Senden bir şey eksiltmeden sana çok şey bırakmaktı aşk
    Bildim

    Biz dalkavuk bir aydınlığın yerine
    Onurlu bir karanlığı seçtik
    Ve bir öyküden ağlarcasına geçtik
    Cesurduk çünkü
    Kendimizi kendi düşlerimizden kovacak kadar

    Ömrüne yüz çevirmiş iki masalcıyız
    Gerisi hiçlik
    Gerisi yokluk

    Sensizliğin anlattığı ne vardı senden başka
    Bir hayatın tüm yanılgılarını
    Saçlarında çözdüm
    Şimdi beni hangi yanımdan susacaksın
    Sessizlikte bir dildir
    Çoğul susulur
    Pusulur
    Şimdi beni hangi yanımdan kusacaksın

    Yıkık şehrimin izbesi
    En fazla içimde ölürsün
    En çok
    Gözlerime gömülürsün.
    Gözlerimi kaparım
    Vasiyetimi yazarım. .
    gülcişşş ve RapunzeL_ bunu beğendi.
  7. Rüzgar

    Rüzgar Moderatör Yönetici Moderatör

    Katılım:
    31 Ekim 2008
    Mesajlar:
    2.028
    Beğenileri:
    875
    Ödül Puanları:
    113
    Gece Geçilen Şehirler Işık Seli Gibidir


    acılar büyütülerek unutulur sevdiğim
    yüzünden kopunca bir buzul çığlık
    ellerin buz tutmuş iki yarım şarkı olur
    ve ben yoksulluk kokulu bir gidiş bırakırım sana

    beni adresime sorsun esmer bakışların
    dönsen de bulamazsın nasılsa gitsen de

    kentlerden sakındığım bekçi duruşlarımı ara
    emaresi boldur sokakların
    sol omuz başımdaki kokundan yakalanırım
    sokul ki geceme avuçların ıslanmasın

    saat başlarını beş geçer yelkovanın
    senle zamansızım amansızım
    senle büyük susarım
    kendime yenilirim her kavgada
    sonra koca ağız bir çocuk olurum
    bütün trabzanlardan kayarım
    bütün köprülerden sarkarım
    yüzüm kente sürülür
    içime sesin kaçar
    ben seni ağlarım

    alışmak ölümdür
    sanki hiç ölmedik
    tanrının göğsümüze taktığı bir nişandır ölüm

    teneşirlere yatırılıyor şimdi ellerim
    sana uzanmaktan yargılıyım

    hırçın bir iklimin sır girdabısın
    seni anlamak kendine çelmeler takmaktır
    ve kendini affetmesidir her seferinde
    (bazen beni affedebiliyorum istanbul)

    zehir yüklü bir mektup var
    dalgakıranlarımda parçalı bulutlu durur
    sana kent şiirleri biriktirdiğim bir gecede
    çok eşli bir yağmur başlar
    kentin en dövüşçü çocukları ağlar
    bilirim dışarıda yağmur varsa
    sen içinde ağlıyorsundur
    ağlama ki gülmesinler bize
    bak sen seviyorsun diye var sonbahar
    her mevsim gelişine söz veriyor
    saçlarına fısıldıyor
    saçlarına
    bana bir pencere bile açmadığın saçlarına

    sensizliğe alışmak bir bozgun ağırlamaktır içinde biliyorum
    örtülerine unutma beni çiçekleri takıyorum
    şimdi yaşama hakkım sana
    gel de yağmurumdan iç
    seni seviyorum
    . . .
    . .
    .
  8. Rüzgar

    Rüzgar Moderatör Yönetici Moderatör

    Katılım:
    31 Ekim 2008
    Mesajlar:
    2.028
    Beğenileri:
    875
    Ödül Puanları:
    113

    Gelirsem Biter Aşk ~


    Düş'tüm, dedim elinin tersinde.
    Hayır dedi, kesince.
    Düş olsan, fark etmezdim seni !

    Sevgim sana güç veriyor mu, diye sordum.
    Başını çevirdi, yüzünde kalmamış takatle.
    Hayır dedi, inatla !
    Öyle olsa, yıkılmazdım her 'Seni Seviyorum' deyişinde !

    Özledin mi beni, dedim.
    Sustu !
    Nefesini en derinden aldı ve,
    Özlenmez mi, dedi !

    Git dedim !
    Git !
    Sen kalınca genişliyor bu dünya ve kayboluyorum uçsuz bucaksızlığında !
    Hayır, dedi, sertçe!
    Gidersem, kahraman olurum!
    Kalırsam, senin!

    Küserim, dedim, kırılgan çocukluğum sitemimde.
    Hayır, dedi gülerek..
    Küsmek, susmayı göze almaktır.
    Ama sen korkarsın kendi sessizliğinden ve susamazsın!

    Gel, dedim, o zaman!
    sesim fısıltı gürültüsünde.
    Gel..
    Durdu!
    Hayır, dedi,

    GELİRSEM BİTER AŞK !!!
    Hilal-34, Çiğdem Eylül, Özlem ve diğer 2 kişi bunu beğendi.
  9. Rüzgar

    Rüzgar Moderatör Yönetici Moderatör

    Katılım:
    31 Ekim 2008
    Mesajlar:
    2.028
    Beğenileri:
    875
    Ödül Puanları:
    113
    Hemen Gitme


    Unutmuşum aşkta söylenenleri
    Nasılsını bile bir başkaydı
    Hemen gitme
    Böyle tenhalaşmışım ya
    Durup halini hatırını soruyorum gölgemin
    Sanki yüzgöz olmuşum hüzünlerle
    Kalbim diyorum ellerim çıkıp geliyor
    Kovamıyorum da
    Hemen gitme
    Sana bir yaprak kadar solgunum desem, rüzgar çeler aklımı
    Dallanıp budaklanır içimdeki boşluk
    Bahara karın tokluğuna gelen ağaçlar gibi olurum
    Hemen gitme bu kente bir sokak daha gelse
    Söyle kim arar seni
    Kırılır gülümsemelerin bir bir içime düşer ve
    Bir gülü uyandırıp uygarlığından kırmızılığı ne kadar
    Kim götürür seni
    Ahh neydi ki suçum
    Gençliğimi ve terketmelerini kayırmaktan başka
    Alıp başını gidiyorsun benden
    Hemen gitme
    Sana diyorum bir ağlasam, üşüsem derin bir kuyu gibi
    Omuzlarından başlayıp yıkılsam önüne
    Utanır sevinçlerim insan içine çıkamayan toprak gibi olur
    Hemen gitme
    Anla beni ben bu yalnızlıkla geçinemem
    Geçinemem terkedilmiş bir yürekle
    Ama yinede sen sen herşeysin işte
    Hayata açılan pencerem
    Sevinçlerimi büyüten odalarım
    Hemen gitme
    Terk edilmiş evler gibi olurum
    Hemen gitme.....
  10. Rüzgar

    Rüzgar Moderatör Yönetici Moderatör

    Katılım:
    31 Ekim 2008
    Mesajlar:
    2.028
    Beğenileri:
    875
    Ödül Puanları:
    113


    Her Aşk Katilidir Bir Öncekinin ~


    rüzgarlı bir tepenin yamacındayım şimdi
    kent suskun
    ve istasyonlar ayrılık için var bu şehirde
    imlası buzuk, üşümüş ve kirli bir çocuk olurum seni düşünürken
    ömrüme iliştirdiğim martı leşleri yamalı bir geçmişi oynar
    imtihanlar ve intiharlar üzerine kurulu hayatlardan
    gecenin en serseri yanını alırım günceme

    durup durup şiirler yazmak yoluna
    yeni bir yaşam biçimim oldu son günlerde
    kendimi sende kalabalık buluşum belki de bundan
    her gece yorganımın altında sakladığım
    kırlangıç sürüleriyle geliyorum sana
    sen uykudayken
    babam her gece ölüyor şimdilerde
    annem nihavent bir çığlık oluyor
    bana en çok sensizlik koyuyor
    sonra babilin asma bahçelerine asıyorum kendimi
    uyanmak için

    eski bir aşkını anlatıyorken bana
    konuştuklarından yapılma bir sessizlik oluyor ağzım
    kaç kez kanıyorum bir bilsen
    (ya da hiç bilmesen)
    sesinin ardında yüzün sessiz bir tabanca gibi duruyor
    kendimi kötü kurulmuş bir cümle sanıyorum
    gece yüklü bir kamyon uykularımı solluyor

    yastığının altında yalnızlığın var biliyorum
    oysa ben senden bir bardak su istedim
    akdeniz değil
    son yalnızı benimdir bu kentin
    istanbul arkamdan gelir
    ey hüznü yüzünde gülücük diye taşıyan kız
    hep kendine mi saklarsın çocukluğunu

    ağzıma bir bulut bulaşsa da yokluğundan yapılmış
    kayadan seken kurşun
    en serseri yanımız olur kimi zaman
    ve ben hep kendimi terk ederim senden
    her katilin aşkı
    her aşkın katili
    bir öncekinin faili
    hep ben olurum
    hep ben ölürüm

    içime uzanan koridorların ortasından
    hep gülerdin beni görünce
    bense sana hep geç kalırdım
    sona kalırdım
    sonra kanardım

    yağmurlarla inseydin içime
    içim senden yanaydı
    yüzümdeki işgaller senden karaydı
    seni sevmek en gizli ağlama biçimimdi
    sana yazacaklarım sil sil bitmezdi
    ve ben
    sende hiçbir şeydim
    sen bende herşeyken

    canım
    yastığının altında biriktirdiğin yalnızlıklarım
    kendine varlaşıp bana yoklaşan biri yapar seni
    ve ne kadar kaçsan o kadar yakınsındır aslında kendine
    geciken sevdalar yıkık kentlere benzer bilirsin
    ve sevgisizlik alır bir gün seni benden
    işte bu yüzden
    sen hep sevil
    hep sevil
    sevil
    . . .
    . .
    .

Sayfayı Paylaş