Kış ile ilgili bir hikaye

Konu 'Türkçe 8. Sınıf' bölümünde __FaTaL__ tarafından paylaşıldı.

  1. __FaTaL__

    __FaTaL__ Üye

    Katılım:
    29 Kasım 2010
    Mesajlar:
    31
    Beğenileri:
    23
    Ödül Puanları:
    0


    Arkadaşlar Kış ile ilgili bir hikaye yazabilirmisiniz ? Şimdiden teşekür ederm:mad:

  2. __FaTaL__

    __FaTaL__ Üye

    Katılım:
    29 Kasım 2010
    Mesajlar:
    31
    Beğenileri:
    23
    Ödül Puanları:
    0
    Arkadaşlar Acil lütfen
  3. __FaTaL__

    __FaTaL__ Üye

    Katılım:
    29 Kasım 2010
    Mesajlar:
    31
    Beğenileri:
    23
    Ödül Puanları:
    0
    Yardım edebilecek kimse yokmu ??:(:(:(
  4. BusE97

    BusE97 Üye

    Katılım:
    24 Kasım 2010
    Mesajlar:
    25
    Beğenileri:
    13
    Ödül Puanları:
    0
    Pencerenin yanında kitabımı okurken başımı kaldırdım.Dışarıda lapa lapa kar taneleri nedenli bilmem ama benim içimi ısıtıyordu.Sıcacık evimi bırakıp üstümde başımda ne varsa dışarı fırlamak istedim.Dışarda oynamaya çıkan arkadaşlarımıda görünce dayanamadım eldivenlerimi aldığım gibi fırladım sokağa.Attım kendimi buz gibi karlara pamuktan bile yumuşak karların her dökülüş taneleri beni meraklandırdı.Acaba bu karlar nasıl dökülüyordu oynayana dek arkadaşlarıma bu soruyu sordum fakat hiçbiri cevabını bilmiyordu.Bu soruyu eve gidince internet yardımı ile çözeceğimi düşünüp oyunuma devam ettim.Güneş yavaş yavaş ışığını çekmeye başladı bizlerde evlerimizie girdik.Ben kar taneleriyle ile ilgili araştırmama koyuldum .Onların havada donuşunu hepsinin birbirinden farklı olduğuna deyince bir çok bilgi öğrendim.Yarın ki oyunumda kar tanelerine baka kaldım öyle güzeldiler ki bir şeyin içeriğini öğrenince o şey ne olursa daha da güzel görünüyoru gözümüze.Kışı çok seviyorum karıda...
  5. __FaTaL__

    __FaTaL__ Üye

    Katılım:
    29 Kasım 2010
    Mesajlar:
    31
    Beğenileri:
    23
    Ödül Puanları:
    0

    Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...

    Pencerenin yanında kitabımı okurken başımı kaldırdım.Dışarıda lapa lapa kar taneleri nedenli bilmem ama benim içimi ısıtıyordu.Sıcacık evimi bırakıp üstümde başımda ne varsa dışarı fırlamak istedim.Dışarda oynamaya çıkan arkadaşlarımıda görünce dayanamadım eldivenlerimi aldığım gibi fırladım sokağa.Attım kendimi buz gibi karlara pamuktan bile yumuşak karların her dökülüş taneleri beni meraklandırdı.Acaba bu karlar nasıl dökülüyordu oynayana dek arkadaşlarıma bu soruyu sordum fakat hiçbiri cevabını bilmiyordu.Bu soruyu eve gidince internet yardımı ile çözeceğimi düşünüp oyunuma devam ettim.Güneş yavaş yavaş ışığını çekmeye başladı bizlerde evlerimizie girdik.Ben kar taneleriyle ile ilgili araştırmama koyuldum .Onların havada donuşunu hepsinin birbirinden farklı olduğuna deyince bir çok bilgi öğrendim.Yarın ki oyunumda kar tanelerine baka kaldım öyle güzeldiler ki bir şeyin içeriğini öğrenince o şey ne olursa daha da güzel görünüyoru gözümüze.Kışı çok seviyorum karıda...
    Genişletmek için tıkla...
    Çok Saol Buse :)
  • *.Sinnlos Ein Sturm.*

    *.Sinnlos Ein Sturm.* Özel Üye Özel Üye

    Katılım:
    16 Nisan 2010
    Mesajlar:
    905
    Beğenileri:
    6.732
    Ödül Puanları:
    0
    Ailesini Arayan Kardan Adam


    O gün, yılın ilk karı yağmıştı. Narlıköy’ün çocukları hemen toplanıp, kendilerine kömür gözlü, havuç burunlu, sevimli bir kardan adam yaptılar. Bütün gün neşe içinde kartopuna tutup, oynadılar.
    Çocukların sevinçli.hali kardan adamın da çok hoşuna gitmişti. Onların çevresinde koşup oynaması bir anda kardan adamı da canlandırmış gibiydi. Öyle ki, karanlık bastırıp da çocuklar evlerine çekilince pek hüzünlendi. Kendisini çok yalnız hissetti. Öylesine üzüldü, öylesine üzüldü ki, neredeyse buzdan kalbi “Çıt!” diye kırılacaktı. Sonra, “Belki de onları yeniden görebilirim,” diye düşündü. Yavaşça yeniden doğrulup, en yakınındaki evin penceresine yaklaştı. İçeride çıtır çıtır yanan soba, camları iyice buğulamıştı. Yine de annenin küçük toprak taslara buharı tüten, sıcacık çorba doldurduğu görülebiliyordu. Baba, sobanın ağzına kürek kürek kömür atıyordu. Çocukların neşesine de diyecek yoktu. Bir yandan buharı tüten çorbaya kaşık sallarken, bir yandan da o gün okulda olanları anlatıyorlardı.

    Kardan adam üzüntüyle içini çekti. Kendisinin hiç evi, ailesi olmamıştı. Nasıl olsun? Günübirlik yaşıyordu zaten. Üstelik şu sevimli afacanlar olmasa ayaklar altında ezilen bir tutam kardan başka bir şey olmayacaktı. Hele şu Güneş yüzünü birazcık gösterse, yaşamının o anda son bulacağını biliyordu.

    Birden kararını verdi. Daha önce kar tanelerinden birinin anlattığı o KUTUP denilen yere gidecekti. Böylece yıllarını birlikte geçirebileceği bir aileye de kavuşabilirdi.

    Ertesi sabah çocuklar sokağa çıktıklarında bir şaşırdılar ki sormayın. Her yan karlarla kaplıydı. Gece hava daha da soğuduğu için karlar erimemişti, ama bir gün önce özene bezene yaptıkları kardan adam birdenbire yok olmuştu? Doğrusu kimsenin aklı bu işe ermedi.

    Kardan adama gelince... Az gitti... Dere tepe düz gitti... Donmuş toprakların üzerinden, çatır çutur buzların arasından geçti. Sonunda Kutup bölgesine vardı. Önce buz gibi rüzgar karşıladı onu. Sonra siyah elbiseli penguenlerle, sevecen foklar sardı çevresini. Foklar küçük yüzgeçleriyle sağına soluna dokunup onunla arkadaş olmak istediklerini söylediler. Penguenlerin bir kısmı neşe içinde el çırpıp bu yeni dostu selamladılar. Bazıları da merakla havuç burnunu, çalı süpürgesini çekiştirdi. Şakacı rüzgar, başındaki şapkayı kapıp kaçırdı. Kardan adam da onları pek sevmişti.”Artık eriyip çamurlara karışmak yok”, diye mırıldandı kendi kendine... “Burada yıllarca yaşayabilirim.”

    Ama bir süre sonra herkes kendi işine daldı gitti. Zavallı kardan adam yine tek başına kalmıştı. İlk kez kar ve buz onu titretti. İnanır mısınız, ağaçları, hatta güneşi bile özler oldu. Hele çocuklar... Hele o yaramaz çocuklar burnunda tüter olmuştu. Üstelik şimdi, arzuladığı bir aileye ancak onların yardımıyla kavuşacağını da anlamıştı. Sevilmek istiyordu. Yaşamı bir gün bile sürse, birlerinin ona sarılması, onların sıcaklığını duyması gerekliydi.

    Çocuklar, ilkbaharın sevimli müjdecisi kuş cıvıltılarıyla uyandıkları bir sabah, sokakta hiç beklemedikleri bir konukla karşılaştılar. Kardan adam esrarengiz şekilde ortadan kaybolduğu gibi, yine aynı anlaşılmaz bir güçle ortaya çıkmış, onlara gülümsüyordu. Yemyeşil çimenlerle, papatyaların arasında durmuş, omuzlarına konan kuşların şarkılarını dinliyor gibiydi. Her halinden mutluluk içinde olduğu anlaşılıyordu.

    Köyün sokakları bir anda neşeli çığlıklarla doldu. Köyün her evinden bir iki çocuk koşarak çıkıp bu eski dostun çevresini sarıyordu. Bu güzel manzarayı gören güneş, bir buluta kendisini örtmesini rica etti. Biraz daha geç ısınıp, çocuklarla kardan adamın mutluluğunu elinden geldiğince uzatmaya çalıştı. Her geçen dakika eriyip toprağa karışan kardan adam ise mutlu gülücükler dağıtmaya devam ediyordu çevresine. Birkaç ay sonra yeniden buluşacaklarını biliyordu Artık, bu dünyada çocuklar var oldukça ve kar yağdıkça her kış yeniden doğacağına inanıyordu.

    Teşekkür et butonuna basman yeterli...
  • __FaTaL__

    __FaTaL__ Üye

    Katılım:
    29 Kasım 2010
    Mesajlar:
    31
    Beğenileri:
    23
    Ödül Puanları:
    0
    Teşekürler :D
  • *.Sinnlos Ein Sturm.*

    *.Sinnlos Ein Sturm.* Özel Üye Özel Üye

    Katılım:
    16 Nisan 2010
    Mesajlar:
    905
    Beğenileri:
    6.732
    Ödül Puanları:
    0
  • BusE97

    BusE97 Üye

    Katılım:
    24 Kasım 2010
    Mesajlar:
    25
    Beğenileri:
    13
    Ödül Puanları:
    0
    önemli değil .d
    __FaTaL__ bunu beğendi.
  • ...<3ünz.le<3..

    ...<3ünz.le<3.. Üye

    Katılım:
    20 Kasım 2010
    Mesajlar:
    33
    Beğenileri:
    14
    Ödül Puanları:
    0
    arkadaslar bu profil resimlerinizi nası lkoyuyonuz bnm konuölmuo?
  • Sayfayı Paylaş