Luthien ve Beren'in Hikayesi

Konu 'Alıntı Şiirler' bölümünde Desert Rain.* tarafından paylaşıldı.

  1. Desert Rain.*

    Desert Rain.* Özel Üye Özel Üye

    Katılım:
    6 Mayıs 2010
    Mesajlar:
    3.421
    Beğenileri:
    2.918
    Ödül Puanları:
    0

    Luthien ve Beren'in Hikayesi

    [​IMG]


    Yapraklar uzun,çimenler yeşildi,
    Ne ****u şemsiyesi uzun göknarların
    Ormanın açıklığında,gölgede
    Göz kırpıyordu ışığı yıldızların
    Tinuviel dans ediyordu orada şimdi,
    Görünmeyen bir kavalın ezgisiyle
    Yıldızların ışığı saçlarında
    Ve parıl parıl parlıyordu elbisesi sırtında

    Beren buz gibi dağlardan geldi oraya,
    Kaybolmuştu yaprakların altında gezinirken,
    Kederli kederli dolaşıyordu bir başına
    Elf nehrinin akıp gittiği yerde
    Baktığında göknar yapraklarının gerisinden
    O altın çiçekleri gördü şaşkınlıkla
    Kızın pelerinini ve kollarını örten,
    Ve saçları sanki adında bir gölge

    Tılsım iyi geldi,dağlarda gezinmeye
    Mahkum edilen yorgun ayaklarına,
    Atıldı hemen güçlü ve çevik elleriyle
    Parıldayan ay ışınlarını yakalamak için
    Çabucak kaçtı kız dans eden ayaklarıyla
    Elf Yurdunun sık ormanlarının içine,
    Ve onu bıraktı ki dinleyen,sessiz ormanda
    Bir başına biraz daha gezinsin.

    Ormanda sık sık duydu uçuşan sesini
    Ihlamur yaprağı kadar hafif ayakların,
    Duydu ormandaki oyuklarda gizli
    Titreşerek taşan müziği yeraltından
    Artık solmuş sarkıyordu desteleri göknarın,
    Ve tek tek,fısıltıyla ah edip yere indi,
    Salınan yaprakları kayının,
    Kış basmıştı artık,soğuktu orman.

    Vazgeçmedi hiç aramaktan,ta uzaklara gitti,
    Yıllanmış yaprakların biriktiği yerlere,
    Kah ay ışığı,kah yıldız ışığı ona rehberlik etti
    Titreyerek gezdi durdu,üstünde donmuş gökyüzü.
    Ayışığı vururdu kızın parlayan pelerinine
    Sanki yüce ırak bir dağ başında dans eder gibi;
    Yayılırdı ayaklarının dibinde
    Titreşen bir pusun gümüşü.

    Kış geçince kız döndü tekrar,
    Bahar birden geliverdi şarkısıyla
    Yükselen tarlakuşu,düşen yağmurlar
    Ve eriyen suyun köpürüşü gibi.
    Baktı ki elf çiçekleri açıyor kızın ayakları altında,
    Şifa bulunca yeniden,ne kadar
    İstedi dertsiz çimlere basa basa
    Onunla birlikte dans edip şarkı söylemeyi

    Kaçtı kız yine,ama bu kez Beren yetişti hemen
    Tinuviel ! Tinuviel ! diye.
    Elfçe ismiyle seslendi ona birden,
    Ve bunu duyunca kız,kalakaldı oracıkta.
    Bir an durdu Tinuviel , efsunlandı sesiyle,
    Yetişip onu kollarına aldı Beren,
    Kötü kader hükmetmişti bir kez Tinuviel'e
    Parıldayarak yatarken oğlanın kollarında.

    Saçlarının gölgesinde
    Gözlerine bakarken Beren, kızın
    Aksini gördü göklerde
    Donuk donuk titreyen ürpertili yıldızların.
    Tinuviel , elf güzeli,
    Ölümsüz kız , elf soylu bilge
    Gölgeli saçlarının hapsine aldı onu
    Ve gümüş parıltılı kollarının.

    Onları upuzun bir yola sürdü kader
    Boz ve soğuk dağları aşan,
    Demir saraylar ve karanlık kapılardan geçtiler
    Gece gölgeli ormanlardan,şafaksız .
    Ayıran Denizler geçiyordu aralarından,
    Yine de sonunda bir kez daha görüştüler,
    Ve çekip gittiler çok önceleri bu zamandan,
    Orman içinden şarkı söyleyerek,gamsız.



    J.R.R Tolkien'in Silmarillion adlı kitabındanki bir aşk hikayesini anlatan bir şiir.

Sayfayı Paylaş