Unutulmayan bakışa vefa borcu

Konu 'Sizin Yazınız' bölümünde Eruvhan tarafından paylaşıldı.

  1. Eruvhan

    Eruvhan Üye

    Katılım:
    1 Kasım 2007
    Mesajlar:
    40
    Beğenileri:
    0
    Ödül Puanları:
    6

    UNUTULMAYAN BAKIŞA VEFA BORCU
    Ahmet’i küçüklüğünden beri tanıyordum. Ailesiyle arası pek iyi sayılmazdı. Annesi ev hanımıydı. Üvey babasının ise eli iş tutmuyor her gün eve sarhoş geliyordu. Evin bütün yükü Ahmet’in sırtındaydı. Bir tarafta derslerine çalışıyor, bir taraftan da eve para getiriyordu. Fakat tam anlamıyla çalışıyordu da denemezdi. Ahmet’in babasını duyanlar onu işten çıkarıyorlardı. Bir gün işten çıkarıldığı için eve erken döndü. Babası sar****u ve hala elinde içki bardağıyla duruyordu. Odanın yarım açık olan kapısından annesinin ağladığını gördü. Annesine bakıp sonrada ders çalışmayı düşündü. Babası kolundan tutup ona kanepeye oturmasını söyledi. Ahmet tekrar annesine baktı. Annesi babasının söylediklerini tasdikler gibi başını salladı. Ahmet annesini kıramayacaktı kırmadı da babasının karşısına oturdu Babası Ahmet ten ona eşlik etmesini söyledi. Ahmet’in böyle bir şey yapamayacağını bile bile istedi. Bir tatsızlık çıkarmak istediği belliydi. Çünkü o evde Ahmet’i istemiyordu. Bunu açıkça da söyledi. Ahmet düşünüyordu, annesi de onu dinlemesi için başıyla onaylamamış mı idi. Demek ki annesi de o sarhoş adamı seçmişti ve bu yüzden ağlıyordu.Ahmet’in bu üvey babaya bayıldığı da yoktu fakat annesi için katlanıyordu.İstenmediğini anladığın da hemen bir çantaya birkaç parça eşyasını aldı.Tam kapıdan çıkarken arkasına dönüp baktı.Annesi ıslak gözlerle oğlunun evden gidişini seyrediyordu.Ahmet ise nereye gideceğini bilmeden attı kendini dışarıya.Ahmet hem çalışıp hem okuyordu.Dersleri çok iyiydi fazla arkadaş çevresi de yoktu.Üvey babası felç olmuştu.Annesi ise ona bakmalıydı demek ki annesinin çilesi daha dolmamıştı.Büyük işler yapıp annesinin karşısına çıkmayı planlıyordu.Hedefi matematik öğretmeni olmaktı.Üniversiteyi ilk girişinde kazandı.Kimseye güveni olmadığı için arkadaş edinmek istemiyordu.Üniversitede yalnızlığını şiirlere döküyordu.Şiirlerinin konusu Aşk,Sevgi değil Özlem,Hasret ,Acılar ve öğretmenlikti. Bir keresinde annesine bir şiir yazmıştı. Belli ki onu ne kadar sevdiğini, özlediğini anlatmıştı. Üniversite yılları bir şekilde geçmişti. Bitirdiğinde yine yalnızdı. Atanma sonucunu bekliyordu. Tabi bu sürede boş kalmadı, kalamazdı da çünkü Ahmet çalışmayı çok seviyordu. Beklediği gün yaklaştıkça Ahmet daha da çok heyecanlanıyordu Sonucu gördüğünde kendisini ağlamaktan alamadı eve hayalleri gerçek olmuştu. Ama kovulduğu, istenmediği o yere tekrar dönecek olması onu çileden çıkarıyordu.Ama unutmamalıydı ki orada bilgiye aç çocuklar onu bekliyordu.Eşyalarını topladı ve otobüse binip gitti eski köyüne.Gittiği gün hiç dışarı çıkmamıştı evde işleri vardı.Ertesi gün ise okula gitmesi gerekiyordu.Erken kalktı.Çok heyecanlıydı.Kahvaltısını yapıp hemen yola koyuldu.Okula giden yol eski evinin önünden geçiyordu.Eve yaklaştıkça heyecanın yerini hüzün alıyordu.Elleri ve ayakları buz kesmişti sanki hiç bir şey hissetmiyordu.Zil sesiyle irkildi birden,ders zili çalmıştı ve Ahmet o kadar yolu nasıl geldiğini anlamamıştı.O kadar derin düşüncelere dalmıştı ki yolun bittiğini fark etmemişti bile.Haftalar birbirini kovalıyordu.Ahmet’in dikkatini bir şey çekmişti.Eski evlerinden hiç ses seda çıkmıyordu.Bir gün okul çıkışı tüm cesaretini topladı ve kendisine acıdan başka bir şey hatırlatmayan o eve gitti.Kapıya vurdu ve beklemeye koyuldu.Kapı biraz geç açılmıştı ve karşısında yaşlı bir kadın duruyordu.Ama Ahmet onun annesi olduğunu gözlerinden anlamıştı.Çünkü insan ne kadar değişirse değişsin bakışlar değişmiyordu.Ani bir hareketle birbirlerine sarıldılar.Ahmet hemen üvey babasını sordu.Annesi ona iki yıl önce kaybettiğini söyledi.Birazda olsa üzülmüştü.Annesini o küçücük rutubetli evde bırakamazdı.Eşyalarını topladılar birlikte ve Ahmet’in evine taşıdırlar.Ahmet sanki sınıfına yeni bir öğrenci katılmış gibi sevinçliydi.Annesine bebek gibi bakıyordu.ikisi de geçmiş yılları telafi edeceklerini biliyorlardı.
    Uzun zamandır hasretini çektikleri mutlu ve huzurlu yuvaya kavuşmuşlardı.


    Şeyda ÇETİNKAYA
  2. tollek

    tollek Üye

    Katılım:
    2 Kasım 2008
    Mesajlar:
    12
    Beğenileri:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    Of o son bakıslar asla unutulmaz yah
  3. tollek

    tollek Üye

    Katılım:
    2 Kasım 2008
    Mesajlar:
    12
    Beğenileri:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    Bravo muhtesem resmen resmen saırsın sen
  4. Eruvhan

    Eruvhan Üye

    Katılım:
    1 Kasım 2007
    Mesajlar:
    40
    Beğenileri:
    0
    Ödül Puanları:
    6
    Beğendiğine çok sevindim arkadaşım...

Sayfayı Paylaş