Vurgu Ve Tonlama [Konu Anlatımı]

Konu 'Türkçe Ders Notları' bölümünde Murat AKSOY tarafından paylaşıldı.

  1. Murat AKSOY

    Murat AKSOY Türkçe Sevdalısı Özel Üye

    Katılım:
    25 Ekim 2007
    Mesajlar:
    49.558
    Beğenileri:
    886
    Ödül Puanları:
    38

    VURGU VE TONLAMA

    VURGU: Konuşurken veya bir parçayı okurken, bazı heceleri veya kelime gruplarını üstüne basarak söyleriz veya okuruz. Bu söyleyiş özelliğine VURGU denir.

    Kelimelerde Vurgu: Türkçe kelimelerde genellikle hafif bir vurgu vardır. Genelde kelimelerin son hecesinde görülür. Yalnız yer isimlerinde vurgu ilk veya orta hecededir: Ankara - İzmit - Tokat - Sakarya gibi.

    Örnek: Yerden yedi kat arşa kanatlandık o hızla.

    Kelimelere ek eklendiğinde, vurgu son heceden bu eke geçer: Du - va - rı, du - va - ra, du - var - da...

    Kelimelerde Vurgu Alan ve Almayan Ekler

    Kelime türeten ekler vurgu alır. Gözlük, gözlükçü, Güzellik, kömürcü
    İyelik ekleri vurguyu kendine çeker: Kitabım, kitabın, kitabı, kitabımız, kitabınız, kitapları
    Soru eki olan "mi" vurgulu söylenmez. Bu kitap senin ki?

    Cümlelerde Vurgu: Genellikle cümlelerde vurgu yüklem olan kelimenin üzerindedir. Ancak cümledeki kelimelerin anlam değeri birbirine eşit değildir. Üzerinde durulan kelime, yükleme yakın bir kelimedir.

    Örnekler:
    Ahmetler, yarın saat dörtte İzmir'e gidecekler.
    Ahmetler, yarın sat dörtte İzmir'e uçakla gidecekler.
    Ahmetler uçakla İzmir'e yarın saat dörtte gidecekler.
    Yarın saat dörtte İzmir'e uçakla Ahmetler gidecekler.

    TONLAMA: Cümlelerin söylenişi sırasında, sesimizi cümlelerin anl***** göre ayarlamaya TONLAMA denir.

    Cümlelerde Tonlama: Cümleleri yalnızca düzgün yazmak yeterli değildir. Okurken ve konuşurken cümleleri anlamlarına uygun biçimde söylemek, konuşmayı güzelleştirir. Okunan parçanın özelliğine göre vurgu kullanılır.

Sayfayı Paylaş