Yine Çaresizim. . . .

Konu 'Alıntı Yazılar' bölümünde €YLÜL tarafından paylaşıldı.

  1. €YLÜL

    €YLÜL Üye

    Katılım:
    8 Kasım 2008
    Mesajlar:
    1.301
    Beğenileri:
    220
    Ödül Puanları:
    0

    Fark etmedim. Yine akşam olmuş. Ve yine çaresizim, yine yalnızım, yine sessizim. Güneş batmış yine, benden habersiz...
    İstanbul'un sokaklarında yürüyorum. Anlıyorum, o da benim gibi yalnız.. Karanlıklarında bana eşlik etmek istiyor...
    Hava kararmış, her şey öylesine sessiz ki! Sanki tüm dünya sessizliğe bürünmüş. Herkes susuyor...
    Yürüyorum öylesine... Hiçbir amacım yok.. Ne istediğimi bile bilmiyorum... Sanki benliğim hırçın bir rüzgar gibi oradan oraya savrulmak istiyor...
    Sokaklar çok sessiz, ıssız... Duyulan tek şey, bilinmezliğe doğru attığım ayaklarımın sesi... Benim yalnızlığımı paylaşan tek kişi ise, gölgem! O benim yansımam... Önümde uzayıp gidiyor... Ne yapsam taklit ediyor.
    Benim dünyam öyle karanlık ki! Hep yaşama dair, beni aydınlatacak bir umut arıyorum. Önüme çıkan, her gördüğüm ışığı küçük bir umut sanıyorum. Ama sokağın köşesinden dönünce, umut sandığım şeyin, aslında sıradan bir sokak lambası olduğunu görüyorum...
    Birden sokağın ortasında duruyorum. Saçlarımı rüzgara çeviriyorum. Hafif hafif saçlarımı okşaması hoşuma gidiyor aslında. Tıpkı bir teselli verir gibi...
    Aniden gözlerim, kara bulutların arasından beni izleyen dolunayı görüyor. Yıldızlarını benimle paylaşmak istiyor sanki. Ama yıldızlar eskisi gibi değil. Eskisi gibi bana göz kırpıp, heyecanla parlamıyorlar. Onların da artık beni istemediğini fark ediyorum...
    Birden rüzgar sanki isyan eder gibi, sertleşiyor. Sanki yanlış bir şey yapmışım da bana tokat vuruyor. İşte, bu canımı çok ama çok acıtıyor. Yanıbaşımda olan soğuk kaldırımlara düşüveriyorum. Sanki, onlar da yalnızlıktan sıkılmışçasına, beni bağrına basıyor. Birden titriyorum. Ama kaldırımların soğukluğundan değil... Aslında neden olduğunu bende bilmiyorum... O anda gözlerimden yaşlar aktığını, ağladığımı fark ediyorum... Durup dururken bir üşüme alıyor bedenimi...
    Dostlarım, ailem, arkadaşlarım, kardeşten öte bildiklerim geliyor aklıma... Yaşadığım mutluluk ve umut dolu anılar geliyor... Tıpkı bir film şeridi gibi... Şimdi ise o mutluluktan, o umuttan eser bile yok bende...
    Umutlar, mutluluklar bile beni istemiyor artık...
    Onlar bile beni terk edip gitmiş...
    O karanlıkta, o yalnızlıkta, o sessizlikte... Ben.. Ben, Yine çaresizim!

    Hande Arık......
    HaYaT SéRSéRi bunu beğendi.

Sayfayı Paylaş